جشنواره موسیقی فایر- داستان مارکتینگی که هیچ وقت شبیه واقعیت نشد

جشنواره موسیقی فایر (FYRE) که قرار بود در جزیره ای خصوصی برگزار شود به یکی از فجایع مارکتینگ در عصر حاضر تبدیل شد. به شرکت کننده ها، وعده تجربه ای لاکچری داده شده بود که شامل ویلا، وعده های غذایی و کنسرت های مختلف در این جزیره بود و آن ها مبالغ هنگفتی بابت این تجربه پرداخت کرده بودند. دعوت شدگان به مهمانی آمدند ولی میهمانی هیچ وقت آن طور که وعده داده شده بود پیش نرفت.

برگزار کننده این میهمانی، بیلی فارلند، جوانی ۲۷ ساله و کارآفرینی سریالی بود که به دلیل فریب سرمایه گزاران، مشارکت کننده ها و مشتری ها به خاطر این جشنواره به شش سال حبس و پرداخت جریمه ۲۷/۴ میلیون دلاری محکوم شد. او داستان پردازی خارق العاده است. او که برای دنبال کردن رویای کارآفرینی، دانشگاه را ترک کرده بود، بیزنسی به نام Magnises داشت، به نتورکینگ به میزان زیادی علاقه داشت و سال ها سعی در برقراری ارتباط با افراد قدرتمند ارتباط کرده بوداو ایده جشنوراه موسیقی فایر را با Ja Rule خواننده مطرح کرد و با همکاری وی این رویداد را برنامه ریزی کردند.

بیلی مک فارلند-جشنواره موسیقی فایر
بیلی مک فارلند-جشنواره موسیقی فایر

قرار بود که شرکت کنندگان دو هفته زندگی بسیار لاکچری را در جزایر باهاما تجربه کنند. ترویج این رویداد در اواخر سال ۲۰۱۶ شروع شد. جزیره ای لاکچری و خصوصی در باهاما، محل برگزاری این رویداد بود. پنج هزار نفر برای شرکت در این رویداد بلیط تهیه کردند.

ولی به دلیل کنسل شدن پرواز و مشکلات به وجود آمده در فرودگاه، تنها ۵۰۰ نفر از افرادی که بلیط تهیه کرده بودند وارد جزیره شدند. به جای جزیره خصوصی وعده داده شده، آن ها را به جزیره دیگری که خود ۷۰۰۰ نفر جمعیت داشت بردند و در پارکینگ هتل سندلز (Sandals resort) در چادر اسکان دادند. فراموش نکنیم که این افراد پول بلیط برای اسکان درویلاهای لاکچری را داده بودند.

شرکت کنندگان، پکیج های مختلفی با قیمت های مختلف، از ۷۰۰ دلار تا ۱۲ هزار دلار خریداری کرده بودند که در نهایت به چادرهایی یکسان برای همه، صرف نظر از نوع پکیج خریداری شده، ختم شد. هیچ یک از چادرها نام و نشانی نداشتند و افراد برای تصاحب هر یک از این چادرها باید سریع تر اقدام می کردند وگرنه ممکن بود حتی چادر هم نداشته باشند.

سفری لاکچری در جشنواره موسیقی فایر
سفری لاکچری در جشنواره موسیقی فایر

تا پنج ساعت خبری از غذا نبود. به جای غذاهای لاکچری که وعده داده شده بود، شرکت کنندگان با ساندویچ های نان و پنیر مواجه شدند. بعد از چند ساعت، بارهای مسافران با کشتی رسید. هوا تاریک شده بود و هیچ وسیله روشنایی وجود نداشت. بار خیلی از مسافران در آن تاریکی دزدیده شد. تمام امنیتی که برگزارکنندگان از آن صحبت کرده بودند در صندوق هایی برای قرار دادن وسایل خلاصه شده بود. البته به شرطی که شرکت گنندگان برای استفاده از این صندوق ها با خودشان قفل همراه داشتند.

هیچ یک از پرسنل مراسم، یونیفرم یا بیسیم نداشتند، تمایزی بین شرکت کنندگان و برگزارکنندگان مراسم در نوع پوشش وجود نداشت و از طرفی امکان برقراری ارتباط بین پرسنل برگزارکننده برای هماهنگی های لازم تعبیه نشده بود.

فضای تعبیه شده از لحاظ بهداشتی مشکلات بسیاری داشت و بسیاری از کارمندان صرفا بعد از چند ساعت از برگزاری مراسم، از شغل خود استعفاء دادند. بسیاری از شرکت کنندگان در جشنواره موسیقی فایر، بعد از دیدن این شرایط صرفا به امید لذت بردن از موسیقی در جزیره باقی مانند ولی کنسل شدن همه اجراهای موسیقی محبوب ضربه نهایی را به آن ها وارد کرد.

در اطلاعات این رویداد، تمامی خدمات رایگان عنوان شده بودند که سبب شد تا بسیاری از شرکت کنندگان پول زیادی با خود همراه نیاورند. در نتیجه، پولی برای خرید مواد غذایی، اسکان یا حتی گرفتن تاکسی در جزیره نداشتند.

با وجود این که تعداد زیادی از بلیط ها کنسل شده بود، حتی برای این تعداد باقیمانده هم به میزان کافی چادر و تشک وجود نداشت و افراد شروع به دزدیدن امکانات رفاهی یکدیگر کردند. هتلی که در جزیره قرار داشت به خاطر فصل پیک، کاملا پر بود و اتاق خالی نداشت.

با وجود این شرایط، تعداد زیادی از شرکت کنندگان برای برگشت به خانه به فرودگاه رفتند و دولت باهاما وارد ماجرا شد.

فستیوال موسیقی فایر تعطیل شد.

البته، خارج شدن از جزیره خود به مشکلی بزرگ برای شرکت کنندگان تبدیل شد و مجبور شدند ساعت های متمادی را بدون آب و غذا در فضای گرم فرودگاه سپری کنند.

بلاخره بعد از تمامی این ماجراها، شرکت کنندگان به خانه های خود برگشتند و به نظر می رسید که ماجرا تمام شده است.

البته، ماجرا در شبکه های اجتماعی تمام نشده بود و انجمن های مختلفی برای بیان فاجعه ای که در جشنواره موسیقی فایر رخ داده بود، تشکیل شدند. شرکت کنندگان در این جشنواره، هر اتفاقی که در این رویداد افتاده بود را در فضای وب منتشر کردند.

بازتاب جشنواره موسیقی فایر در شبکه های اجتماعی
بازتاب جشنواره موسیقی فایر در شبکه های اجتماعی

دست اندرکاران برگزاری رویداد به شرکت کنندگان در جشنواره موسیقی فایر، قول بازگردادن مبالغ گرفته شده یا شرکت مجدد در رویدادی که قرار بود سال آینده برگزار شود را دادند. بیلی فارلند به تنهایی مسئول تمام این فجایع شناخته شد و عنوان کرد که رخ دادن طوفان در شب قبل از برگزاری رویداد، همه برنامه های عنوان شده در بازاریابی رویداد را به هم ریخت. عذرخواهی او کافی نبود و شکایت ها از او چند روز بعد آغاز شد. دادگاه های متعددی او را به Wire Fraud متهم کردند.

چه چیزی جشنواره موسیقی فایر را به فاجعه تبدیل کرد

علیرغم این که مارکتینگ رویداد توانسته بود تمامی بلیط های جشنواره را به فروش رساند ولی مشکلاتی در این زمینه وجود داشت. در مرحله برنامه ریزی رویداد، مشاوران مختلفی عنوان کردند که بودجه مورد نیاز برای برگزاری این رویداد رقمی بالغ بر ۵۰ میلیون دلار بوده و نیاز به یک سال برنامه ریزی برای برگزاری رویداد دارد.

ولی دیگر برای این اجرای این پیشنهادها وقت نبود، برگزارکنندگان رویداد وعده های زیادی داده بودند. مبلغی که آن ها از فروش بلیط ها جمع آوری کرده بودند حتی نزدیک به بودجه پیش بینی شده هم نبود. برای جبران این کمبود، شروع به کم کردن هزینه ها کردند.

بر اساس نظر کارشناسان، ویلاهای لاکچری که در ارتباطات رویداد وعده داده شده بود به تنهایی ۱۰ میلیون دلار هزینه داشتند. بنابراین چادر را جایگزین آن ها کردند. هزینه های دیگری هم مانند غذا، زیرساخت، پرسنل وهمه با این کمبود بودجه مواجه شدند.

خیلی از افراد با تجربه تر، با توجه به این کمبود بودجه، پیشنهاد به تعویق انداختن رویداد را دادند ولی وام های کوتاه مدتی که برای برگزاری رویداد گرفته شده بود، امکان به تعویق انداختن مراسم  را به برگزار کننده رویداد نمی دادند.

برای کم کردن عواقب ماجرا پیش از اجرا، پرسنل با سلبریتی ها و اینفلوئنسرها تماس گرفتند و به آن ها هشدار دادند که به جشنواره موسیقی فایر نروند.

این فاجعه، به عنوان قضیه تشریحی (Case Study) در شاخه های مختلف مارکتینگ از قبیل اینفلوئنسر مارکتینگ، بازاریابی شبکه های اجتماعی، بازاریابی محتوا، بازاریابی رویداد،  داستان پردازی وبرای بیان کارهایی که نباید در مارکتینگ انجام داد، مطرح شد. این اتفاق نشان داد که چه پیامدهایی در صورت تعریف اشتباه اهداف بازاریابی، نادیده گرفتن متریک های ضروری، قانع کردن خود که پیام بازاریابی ما و داستانی که برای ترویج محصول/خدمات/رویدادمان در نظر گرفته ایم نیاز به محقق شدن در دنیای واقعی ندارد، رخ خواهند داد. اما شاید مهم ترین درسی که بتوان از این اتفاق گرفت «به مردم دروغ نگویید» باشد.

به تازگی مستندی درباره این جشنواره موسیقی در نتفیلیکس به نام

Fyre Festival: The greatest Party that never happened

منتشر شده است.

جشنواره موسیقی فایر، بخش هایی از مارکتینگ را نادیده گرفت که به آن ها در مطلب بعدی می پردازیم.


/ / /

مونا مظاهری

دانش آموخته رشته MBA با گرایش Multimedia Marketing از دانشگاه MMU بوده و در حال حاضر به عنوان مشاور مارکتینگ و برندینگ مشغول به فعالیت هستم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

error: Content is protected !!